بیماری خونریزی خرگوش: یک تهدید بسیار مسری و کشنده برای خرگوش ها

طاعون خرگوش ، همچنین به عنوان بیماری خونریزی ویروسی خرگوش (RHD) یا تب خونریزی خرگوش شناخته می شود ، یک عفونت ویروسی بسیار مسری و به سرعت در حال گسترش با یک اپیدمیولوژیک گسترده است. این میزان مرگ و میر هشدار دهنده 90 ٪ تا 100 ٪ است و آن را به یکی از ویران کننده ترین بیماری های صنعت خرگوش تبدیل می کند. معاینات پس از مرگ در درجه اول خونریزی در اندامهای تنفسی و بافتهای پارانشیمی را نشان می دهد.

من بیماری زا
عامل ایجاد کننده ویروس بیماری خونریزی خرگوش (RHDV) است که یک مورفولوژی کروی با تقارن ایکوسحدرال به نمایش می گذارد. این توانایی توانایی جمع آوری گلبول های قرمز خون انسان از انواع O ، A ، B و AB را دارد. این ویروس در تمام بافت ها و اندام های خرگوش آلوده منتشر می شود ، با بیشترین بار ویروسی که در کبد متمرکز شده و به دنبال آن ریه ها ، طحال ، کلیه ها ، روده ها و غدد لنفاوی است. در برابر سولفونامیدها و آنتی بیوتیک ها مقاوم است. ضد عفونی کننده های مؤثر شامل محلول هیدروکسید سدیم 1 ٪ -3 ٪ و 20 ٪ شیر آهک است.

ii. علم اپیدمیولوژی
انتقال از طریق دستگاه تنفسی ، دستگاه گوارش ، زخم ها و غشاهای مخاطی رخ می دهد. این بیماری از طریق تماس مستقیم با خرگوشهای آلوده ، دفع آنها ، ترشحات ، خز ، خون یا اندامها و همچنین از طریق قرار گرفتن در معرض ویروس-}} خوراک آلوده ، آب ، وسایل ، قفس ها یا خرگوش های حامل گسترش می یابد. خرگوش ها بیش از سه ماه سن و بزرگسالان بسیار مستعد هستند ، در حالی که پرستار خرگوش های جوان مقاومت جزئی و حساسیت کمتری دارند. اگرچه موارد ممکن است در سال- دور رخ دهد ، شیوع آن در زمستان و بهار بیشتر است.

iii علائم و ضایعات

فرم peracute:
شایع ترین در مراحل اولیه شیوع ، خرگوش های آلوده ممکن است به طور ناگهانی بدون نشان دادن علائمی بمیرند. برخی از آنها قبل از مرگ فریادی تیز منتشر می کنند ، به جلو جهش می یابند ، فرو می ریزند ، اندام خود را لگد می زنند ، گردن خود را دراز می کنند و در عرض چند دقیقه می میرند. تعداد کمی از خرگوش ها ممکن است خون فوم را از سوراخ بینی ترشح کنند.

فرم حاد:
علائم شامل افسردگی ، اشتها کاهش یافته یا غایب ، تب (40.5-41.5 درجه) ، لرزهای عمومی ، نفس های گازسوز ، فروپاشی ، تشنج و مرگ است. دوره بیماری 0.5 تا 2 روز طول می کشد.

فرم مزمن:
به طور معمول در مراحل اواخر شیوع یا خرگوش های جوان که اخیراً از بین رفته است مشاهده می شود ، علائم شامل تب (40-41 درجه) ، بی حالی ، کاهش اشتها و کاهش سریع وزن است. کسانی که بیش از دو روز زنده مانده اند اغلب بهبود می یابند اما مسری می مانند ، ویروس را ریخته و خطر عفونت را برای سایر خرگوش ها ایجاد می کنند.
ضایعات شامل احتقان و خونریزی در حفره بینی ، حنجره و مخاط تراشه است که بیشتر در حلقه های تراشه برجسته است. احتقان ریوی ، ورم و خونریزی ؛ هپاتومگالی با رنگ قرمز تیره و خونریزی گاه به گاه. Renomegaly از بنفش تیره تا سیاه - بنفش با خاکستری - speckles سفید یا زرد ؛ احتقان رگ های خونی مغزی و مننژیل همراه با لخته های خون در غدد پینهال و هیپوفیز. و خونریزی های گاه به گاه در سرور رحم و روده.

IV تشخیص
تشخیص اولیه می تواند بر اساس علائم بالینی و تغییرات پاتولوژیک انجام شود. تشخیص تأییدی نیاز به آزمایش آزمایشگاهی دارد ، معمولاً با استفاده از سنجش مهار همگلوتیناسیون و خونریزی. روش های جایگزین شامل آزمایش های خنثی سازی یا عفونت تجربی خرگوش ها برای القاء بیماری است.

V. پیشگیری و کنترل
به شدت ممنوعیت معرفی خرگوش های پرورش از مناطق اپیدمی و محدود کردن دسترسی غیرمجاز به مسکن خرگوش. در صورت بروز شیوع ، اقدامات قرنطینه ، انزوا و ضد عفونی را اجرا کنید. خرگوش های مرده را با دفن عمیق یا سوزاندن دفع کنید. واکسیناسیون اضطراری خرگوشهای تحت تأثیر ممکن است در صورت لزوم لازم باشد. در حال حاضر ، هیچ درمانی مؤثر برای این بیماری وجود ندارد ، و تأکید بر اهمیت مهم پیشگیری به عنوان استراتژی اصلی.