Dog Lyme Diease چیست؟

بیماری لایم یک بیماری بالینی است که توسط اسپیروکت های کوچک (Treponema burgdorferi) ایجاد می شود ، که عمدتا توسط کنه منتقل می شود. انواع مختلفی از اسپیروکت ها وجود دارد ، اما به نظر می رسد Treponema burgdorferi تنها باکتری مارپیچی شکل است که می تواند پستانداران کوچک ، به ویژه موش ها را آلوده کند. کنه ها روی این پستانداران می مانند یا وارد بدن می شوند و باکتری ها را به شکارچیان خود آلوده می کنند.

حامل اسپیروکت ها کنه پیکتوگرام پوسته سخت است. در ایالات متحده ، کنه گوزن (کنه گوزن) عمدتا در شمال شرقی و غرب میانه یافت می شود ، در حالی که کنه سیاه پای غربی عمدتا در ساحل اقیانوس آرام یافت می شود. کنه گوزن شایع ترین نوع کنه ای است که این بیماری را منتقل می کند ، اگرچه کنه های دیگر نیز می توانند این بیماری را منتقل کنند.

درک چرخه زندگی کنه ها می تواند به شما در درک بهتر شیوع بیماری لیم کمک کند. چرخه زندگی کنه شامل موارد زیر است:

1. مرحله تخم مرغ

2. مرحله لاروی (لارو کنه فقط 6 پا دارد)

3. مرحله پوره (پوره های کنه 8 پا دارند)

4. مرحله بزرگسالان

وقتی کنه ها لارو یا پوره هستند ، تا زمانی که از میزبان آلوده تغذیه می کنند ، می توانند باکتری ها را در هر زمان پخش کنند. کنه خود میزبان در نظر گرفته می شود و قبل از اینکه عفونی و قابل انتقال باشد باید بیش از 24 ساعت بر روی پستانداران انگلی باشد. در یک فرآیند مکیدن خون ، انتقال پایدار به بیش از 53 ساعت انگل زدایی مداوم نیاز دارد. اگر کنه کمتر از 24 ساعت متصل شود ، احتمال انتقال باکتری بسیار کم خواهد بود.

علائم بالینی

شایع ترین علائم بالینی این بیماری در سگ ها عبارتند از: لنگ ، مفاصل متورم و داغ در لمس. بیماری لایم همچنین می تواند علائم قلبی ، کلیوی و سیستم عصبی را ایجاد کند.

علائم بالینی شایع عبارتند از:

1. لغزش مکرر

2. عدم تمایل به حرکت به دلیل درد

3. تورم یک یا چند مفاصل

4. بی اشتهایی

5. تب

6. خواب آلودگی

7. افسردگی

نفریت لیم یک بیماری جدی اما نادر است که می تواند توسط بروسلا ایجاد شود و تصور می شود که ثانویه به تجمع مجتمع های ایمنی در کلیه ها است.

علائم بالینی نفریت لیم عبارتند از:

1. کاهش وزن

2. آتروفی عضلات

3. استفراغ

4. از دست دادن اشتها

5. بوی بد دهان

تشخیص بیماری لایم سگ

بیماری لایم را می توان با علائم بالینی و آزمایش خون تشخیص داد. در میان آنها ، آزمایشات تشخیصی خاصی برای تأیید وجود بیماری لایم و حذف سایر بیماریهایی که ممکن است علائم مشابهی داشته باشند ، ضروری است.

اول از همه ، یک تاریخچه پزشکی کامل از سگ و یک معاینه فیزیکی جامع باید بدست آید. دامپزشک آزمایش مشترک ، ارزیابی لنگش و سمع قلب را برای سگ انجام می دهد.

روشهای تشخیصی مرتبط عبارتند از:

معاینه فیزیکی ، سابقه پزشکی ، مشاهده علائم بالینی ، معاینه سرولوژی و آزمایش پاسخ آنتی بیوتیکی.

1. اولین قدم در تشخیص انجام آزمایش سریع ELISA است. از این آزمایش می توان برای یافتن آنتی بادی ها استفاده کرد و اغلب نتایج به سرعت بدست می آید. در صورت مثبت بودن تست ELISA ، باید آزمایش های تأییدی بیشتری انجام شود. سگ واکسینه شده در آزمایش ELISA مثبت خواهد بود. ELISA همچنین می تواند دو بیماری شایع دیگر منتقله از طریق کنه را تشخیص دهد: بیماری ارلیشیا و آناپلاسموز که علائم مشابه بیماری لایم دارند.

2. وسترن بلات و ایمونواسی سلول (LIA) را می توان برای آزمایش های تأییدی اضافی استفاده کرد. وسترن بلات به تشخیص آنتی بادی های عفونی و آنتی بادی های تولید شده توسط ایمن سازی کمک می کند.

3. تشخیص پادتن ها بر اساس آنتی بادی ها علیه منشا عفونت. این معمولاً آزمایش C6 نامیده می شود و می تواند برای تعیین وجود برخی آنتی ژن ها مورد استفاده قرار گیرد ، اما این بدان معنا نیست که یک بیماری بالینی وجود دارد.

4. برای تشخیص آرتروز یا مفاصل لنگ می توان از تجزیه و تحلیل مایع مفصلی استفاده کرد. این آزمایش همچنین می تواند به تعیین علت لنگش و رد سایر عفونت ها کمک کند.

5- اشعه ایکس را می توان روی مفاصل متورم یا لنگ انجام داد. تورم مفاصل (افیوژن) یک تظاهر شایع بیماری لایم است. علاوه بر این مشکل ، سایر جنبه های اشعه ایکس باید طبیعی باشد.

6. ممکن است لازم باشد آزمایشهای کامل PCR برای بیماریهای منتقله از طریق کنه انجام شود.

علاوه بر این آزمایشات ، دامپزشک شما ممکن است آزمایشات تشخیصی دیگری را برای رد یا تشخیص سایر شرایط یا درک بهتر تأثیر بیماری لایم بر حیوان خانگی شما توصیه کند. این چک ها می توانند برای اطمینان از بهترین مراقبت های پزشکی مورد استفاده قرار گیرند و می توانند با توجه به شرایط خاص انتخاب شوند.

آزمایشات مرتبط ممکن است شامل موارد زیر باشد:

1. شمارش کامل خون (CBC). این آزمایش می تواند برای ارزیابی سایر مشکلات سگ مانند عفونت ، التهاب یا بیماریهای مرتبط با پلاکت مورد استفاده قرار گیرد.

2. آزمایش بیوشیمیایی سرم مورد استفاده برای ارزیابی کبد ، کلیه و الکترولیت ها.

3. آزمایشات معمول ادرار که برای ارزیابی کلیه ها و مثانه استفاده می شود.

4- آزمایش انعقاد برای ارزیابی خونریزی غیرطبیعی استفاده می شود.

درمان بیماری لایم در سگ

درمان بیماری لایم باید بر اساس شدت بیماری و سایر عوامل فردی باشد و دامپزشک شما نیز باید یک برنامه توصیه شده ارائه دهد. اگر سگ شما نتیجه مثبت داشته باشد اما علائم بالینی مربوطه را نشان ندهد ، به احتمال زیاد نیازی به درمان نیست. در این مورد ، مهم است که سگ خود را به طور منظم برای پیگیری به دامپزشک ببرید تا از بدتر نشدن وضعیت اطمینان حاصل کنید. اگر بیماری لایم بر سایر سیستم های اندام مانند قلب یا کلیه ها تأثیر می گذارد ، درمان اضافی مورد نیاز است.

استفاده از آنتی بیوتیک های تجویزی یک روش درمانی رایج است که معمولاً علائم بالینی را طی 24-48 ساعت بهبود می بخشد. اعتقاد بر این است که این به دلیل کاهش بار باکتریایی است ، نه به دلیل حذف باکتری ها ، زیرا آنتی بادی ها می توانند برای مدت طولانی دوام بیاورند. در شرایط عادی ، ظرف 3 روز پس از شروع درمان با آنتی بیوتیک ، یا 21-24 روز (زمان توصیه شده بین 2 تا 4 هفته) ، تتراسایکلین (که معمولاً در سگهای در حال رشد اجتناب می شود) ، داکسی سایکلین ، نوروسیکلین برنج ، سفالکسین ، آموکسی سیلین یا آمپی سیلین و داروهای دیگر علاوه بر این ، یک آنتی بیوتیک تزریقی به نام Kangweining نیز می تواند مورد استفاده قرار گیرد. اما به طور کلی ، داکسی سایکلین بر دیگر آنتی بیوتیک ها برتری دارد.

پس از درمان ، علائم بالینی سگ' باید کنترل شود و پروتئین موجود در ادرار باید به طور مرتب بررسی شود.

اکثر سگهای مبتلا به بیماری لایم پس از مصرف آنتی بیوتیک واکنش خوبی نشان می دهند. در موارد شدیدتر یا در مورد نفریت لیم ، درمان ریشه ای تر خواهد بود و نتایج بالینی معمولاً ضعیف ، حتی کشنده است. ریتریورهای طلایی و ریدریورهای لابرادور بیشتر در معرض ابتلا به بیماری لایم هستند. در بررسی بیماری لایم ، 49 سگ به دلیل اینکه خیلی شدید 1-8 هفته پس از تشخیص آلوده شده بودند ، اتاناسیون شدند. سگهای مبتلا به بیماری لایم معمولاً باید از داروهای ضد فشار خون ، مهارکننده های پلاکت ، عوامل محافظ دستگاه گوارش ، داروهای ضد تهوع و مایعات درمانی استفاده کنند.

سایر مشکلات پزشکی نیز می توانند علائم مشابه بیماری لیم را ایجاد کنند ، بنابراین مهم است که قبل از تشخیص این شرایط را رد کنیم. این بیماریها عبارتند از:

1. آرتریت چندگانه با واسطه ایمنی

2. آسیب یا ترومای اسکلتی عضلانی

3. کندریت لایه برداری (OCD) ، که التهاب استخوان ها و غضروف ها است.

4. بیماری استخوان

5. استئیت کامل (التهاب استخوان ها)

6. آرتریت روماتوئید

7. تب خال دار کوه راکی

8. آرتریت سپتیک

9. لوپوس اریتماتوز سیستمیک

مراقبت های بعدی از سگ های بیماری لایم

بهترین درمان ترکیب مراقبت های خانگی با مراقبت های حرفه ای دامپزشکی است. پیگیری بسیار مهم است و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

1. برای دادن دارو به سگ ، دستورالعمل دامپزشک را به شدت دنبال کنید.

2. سطح فعالیت عمومی ، وضعیت اشتها و شرایط زندگی سگ [39] را از نزدیک مشاهده کنید.

3. به طور منظم برنامه ریزی کنید.

4. هر از گاهی نمونه خون سگ' را بررسی کنید تا تأثیر درمان را زیر نظر داشته باشید.

البته عمل پیگیری خاص بستگی به شدت بیماری سگ ، پاسخ به درمان و توصیه های دامپزشک دارد. در نهایت ، اگر با مشکلی روبرو شدید ، حتماً به موقع با دامپزشک خود تماس بگیرید.

جلوگیری

بهترین راه پیشگیری از بیماری لایم به حداقل رساندن تماس با کنه یا دلبستگی کنه به سگ است. توصیه می شود ماهیانه یکبار در طول سال ، به ویژه در مناطق بومی ، از کنه جلوگیری کنید. این را می توان با داروهای پیشگیرانه موضعی یا خوراکی یا یقه پیشگیری از کنه درمان کرد ، اما برای موارد مورد نیاز است که همیشه استفاده شود. بسیار مهم است که پس از لمس مکانی که احتمال وجود کنه وجود دارد ، به موقع محیط را بررسی کنید. آنها معمولاً بین انگشتان پا ، اطراف صورت ، اطراف دهان و گوش سگ متصل می شوند. به عبارت دیگر ، آنها را می توان در هر نقطه از بدن سگ' توزیع کرد.

لازم به ذکر است که شما همچنین باید بدن خود را بدنبال کنه باشید ، زیرا می توانید کنه را با حیوانات خانگی به خانه بیاورید و سپس به افراد چسبیده و بیماریها را گسترش دهید.

اگر در منطقه پر خطر بیماری لایم زندگی می کنید ، لطفاً در مورد واکسیناسیون با دامپزشک خود مشورت کنید.