چگونه می توان هدف تشخیص ، آنتی ژن یا آنتی بادی را تشخیص داد؟

با توجه به هدف آزمون انتخاب کنید.

تشخیص آنتی بادی: عمدتا برای نظارت بر وضعیت ایمنی جمعیت و سطح سلامتی استفاده می شود. پس از واکسیناسیون واکسن ، میزان واجد شرایط آنتی بادی ، سطح محافظت از سیستم ایمنی (تیتر) و تغییر آنتی بادی شاخص های مهمی برای اندازه گیری سطح سلامت جمعیت مزرعه و توانایی مقاومت در برابر عفونت ویروس وحشی است که برای هدایت کنترل بیماری های اپیدمی. در عین حال ، تشخیص آنتی بادی برای تعیین عفونت ویروس صحرایی نیز مفید است. آنتی بادی تیتر بسیار بالا ، ایمنی تقویت شده غیراستاندارد ، تغییر آنتی بادی بسیار بالا و سطح آنتی بادی ایمنی بسیار پایین ، همه از علایم قابل توجه عفونت ویروس وحشی هستند. آزمایش های آنتی بادی در شناسایی عفونت ویروس وحشی در افراد واکسینه نشده نیز ارزشمند است. در نتیجه ، نظارت طولانی مدت ، پایدار و پویای آنتی بادی در جمعیت حیوانات از اهمیت بالایی برخوردار است.

تشخیص آنتی ژن B: معمولاً در تشخیص کمکی اپیدمی ها استفاده می شود. ترکیب تست آنتی ژن و آزمایش ژن (PCR) موثرتر است. تشخیص آنتی ژن برای غربالگری سریع مورد استفاده قرار می گیرد ، در حالی که می توان از PCR برای تأیید بیماری و شناسایی تغییرات فشار (مانند PRR های بسیار بیماریزا) استفاده کرد.